św. Ojciec Pio z Pietrelciny

W skrócie

Życiorys

Francesco Forgione urodził się 25 maja 1887 r. w Pietrelcinie, w archidiecezji Benevento na południu Włoch, w rodzinie rolników – Grazia Forgione i Marii Giuseppy De Nunzio. Następnego dnia został ochrzczony. Już jako dziecko szukał ciszy i dużo się modlił, a od małego chciał zostać zakonnikiem. W wieku dwunastu lat przyjął bierzmowanie i Pierwszą Komunię Świętą.

6 stycznia 1903 r., jako szesnastolatek, wstąpił do nowicjatu kapucynów w Morcone. 22 stycznia otrzymał habit i zakonne imię Pio. Śluby wieczyste złożył 27 stycznia 1907 r., a 10 sierpnia 1910 r. przyjął święcenia kapłańskie w katedrze w Benevento. Od młodości miał słabe zdrowie, dlatego przez kilka lat mieszkał w rodzinnym domu. W czasie I wojny światowej powołano go do wojska, ale zwolniono ze względu na zły stan zdrowia. 28 lipca 1916 r. po raz pierwszy przybył do klasztoru w San Giovanni Rotondo u stóp góry Gargano i z krótkimi przerwami pozostał tam aż do śmierci.

20 września 1918 r., w piątek rano, modlił się w chórze starego kościółka przed krzyżem. Wtedy na jego dłoniach, stopach i boku pojawiły się rany podobne do ran Chrystusa – stygmaty, które przez pół wieku pozostawały otwarte i krwawiące. Do San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać tłumy pielgrzymów i dziennikarzy. Rany badali lekarze; jeden z nich, dr Festa, uznał, że nie da się ich wyjaśnić naukowo. Kościół także bardzo dokładnie badał tę sprawę, a przez około dwa lata o. Pio nie mógł publicznie odprawiać Mszy ani spowiadać. Przyjął te ograniczenia z pokorą i w milczeniu, ufając osądowi Boga i przełożonych.

Był mistykiem: dzień i dużą część nocy spędzał na rozmowie z Bogiem, a wiele godzin przygotowywał się do Mszy i dziękował po niej. Szczytem każdego dnia była dla niego Msza Święta. Odprawiał ją długo, czasem nawet dwie godziny, a wierni widzieli, jak bardzo cierpi, zwłaszcza w chwili Przeistoczenia. Godzinami spowiadał: przez ponad pięćdziesiąt lat przychodzili do niego ludzie szukający rady, pociechy i przebaczenia. Bywał wobec nich surowy, ale wielu odchodziło od konfesjonału pojednanych z Bogiem. W 1948 r. spowiadał się u niego młody polski ksiądz, Karol Wojtyła – po latach, już jako papież, wspominał ten „przywilej” w homilii kanonizacyjnej. Ojciec Pio nie rozstawał się z różańcem. Paweł VI powiedział o nim kilka lat po jego śmierci: „Był człowiekiem modlitwy i cierpienia”.

Modlitwę łączył z konkretną miłością do ludzi, a szczególnie w ubogich, cierpiących i chorych widział oblicze Chrystusa. Z jego inspiracji powstały Grupy Modlitwy, które do dziś gromadzą wiernych modlących się w intencjach Kościoła i świata. 5 maja 1956 r. otwarto w San Giovanni Rotondo szpital „Casa Sollievo della Sofferenza” – Dom Ulgi w Cierpieniu, nowoczesny szpital, który nazywał „źrenicą swego oka”. Do klasztoru stale przychodziły listy z prośbami o modlitwę. W listopadzie 1962 r. jeden z nich napisał biskup Karol Wojtyła, prosząc o modlitwę za ciężko chorą matkę czterech córek z Krakowa – Wandę Półtawską.

Pod koniec życia był coraz słabszy. Kilka dni przed śmiercią zagoiły się jego stygmaty. Zmarł w swoim klasztorze 23 września 1968 r., w wieku 81 lat, a na jego pogrzeb przybyły ogromne tłumy. Św. Jan Paweł II beatyfikował go 2 maja 1999 r. i wyznaczył jego wspomnienie na 23 września, a 16 czerwca 2002 r. ogłosił go świętym. W homilii kanonizacyjnej mówił, że życie Ojca Pio pokazuje, jak trudności i cierpienia przyjęte z miłością stają się drogą do świętości.

Opowieść z życia

Cytaty

Cytaty według listów św. Pio (Epistolario, w Liturgii Godzin), oficjalnego życiorysu Stolicy Apostolskiej i homilii kanonizacyjnej św. Jana Pawła II. Fragmenty krótkie, ze wskazaniem źródła.

Czego uczy dziś?

Modlitwa

Kolekta z Mszału Rzymskiego na wspomnienie św. Pio z Pietrelciny (23 września).

Film z kanału

Pieśń z kanału KatolickiTV o trwaniu przy krzyżu Jezusa – w duchu Ojca Pio.

Źródła