św. Teresa od Dzieciątka Jezus

Młoda karmelitanka z Lisieux, która odkryła „małą drogę” – drogę ufności i dziecięcego zawierzenia Bogu, dostępną dla każdego.

Wspomnienie: 1 października 1873–1897 Zaufanie Bogu Choroba i cierpienie Nawrócenie

W skrócie

Młoda karmelitanka z Lisieux, która odkryła „małą drogę” – drogę ufności i dziecięcego zawierzenia Bogu, dostępną dla każdego.
Zmarła na gruźlicę w wieku 24 lat. Jej wspomnienia „Dzieje duszy” poruszyły cały świat, a ona sama, choć nie opuszczała klasztoru, została patronką misji.
Kanonizowana w 1925 r., w 1997 r. ogłoszona przez św. Jana Pawła II doktorem Kościoła – najmłodszym w historii.

Życiorys

Maria Franciszka Teresa Martin urodziła się 2 stycznia 1873 r. w Alençon w Normandii jako najmłodsze z dziewięciorga dzieci Ludwika i Zelii Martin. Dwa dni później została ochrzczona. Gdy miała cztery lata, 28 sierpnia 1877 r., zmarła jej mama, a ojciec przeniósł się z pięcioma córkami do Lisieux. Teresa dorastała w domu pełnym wiary i ciepła, a uczyła się u benedyktynek. W wieku dziesięciu lat ciężko zachorowała; w uroczystość Zesłania Ducha Świętego 1883 r. została uzdrowiona – za wstawiennictwem Matki Bożej Zwycięskiej. 8 maja 1884 r. przyjęła Pierwszą Komunię Świętą, a kilka tygodni później bierzmowanie.

Była dzieckiem bardzo wrażliwym. Długo nie mogła się pozbierać po śmierci mamy, przez ponad rok dręczyły ją też skrupuły. W noc Bożego Narodzenia 1886 r., po Pasterce, przeżyła to, co sama nazwała „całkowitym nawróceniem”: odzyskała siłę ducha i – jak pisała – zaczęła „iść krokiem olbrzyma”. Chciała jak najszybciej wstąpić do Karmelu, w którym były już jej siostry Paulina i Maria, ale była za młoda. Podczas pielgrzymki do Rzymu, 20 listopada 1887 r., na audiencji z dziecięcą śmiałością poprosiła papieża Leona XIII o pozwolenie na wstąpienie do Karmelu w wieku piętnastu lat.

9 kwietnia 1888 r. wstąpiła do Karmelu w Lisieux. 10 stycznia 1889 r. otrzymała habit i imię Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, a 8 września 1890 r. złożyła śluby zakonne. W tym czasie ciężko chorował jej ukochany ojciec, który zmarł 29 lipca 1894 r. W klasztorze nie robiła nic nadzwyczajnego. Z miłości do Boga starała się dobrze wypełniać nawet najmniejsze obowiązki. Opiekowała się nowicjuszkami i pokazywała im „małą drogę” – drogę ufności i duchowego dziecięctwa: nie liczyć na własne siły, tylko oddać się w ramiona Jezusa jak dziecko. Modliła się szczególnie za kapłanów i misjonarzy. 9 czerwca 1895 r., w uroczystość Trójcy Świętej, ofiarowała się miłosiernej Miłości Bożej.

Na prośbę przełożonych spisała wspomnienia – trzy rękopisy, które po jej śmierci wydano jako „Dzieje duszy”. W nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek 1896 r. pojawiły się pierwsze objawy gruźlicy. W tym samym czasie weszła w ciemną noc wiary, która trwała aż do śmierci. Nie czuła już pociechy, a mimo to wciąż ufała miłosiernej miłości Boga. W ostatnich miesiącach siostry zapisywały jej słowa. Gdy jedna z nich martwiła się, jak bardzo będzie im smutno po jej odejściu, Teresa odpowiedziała: „zobaczycie, to będzie jak deszcz róż”. 8 lipca 1897 r. przeniesiono ją do infirmerii, a 17 lipca powiedziała, że chce spędzać niebo na czynieniu dobra na ziemi. Zmarła 30 września 1897 r. po południu, w wieku 24 lat. Jej ostatnie słowa brzmiały: „Boże mój, kocham Cię”.

„Dzieje duszy” szybko obiegły świat. Pius XI beatyfikował ją 29 kwietnia 1923 r., a 17 maja 1925 r. ogłosił świętą. 14 grudnia 1927 r. ogłosił ją, razem ze św. Franciszkiem Ksawerym, patronką misji, choć od wstąpienia do Karmelu nie opuściła klasztoru. W 1944 r. Pius XII ogłosił ją współpatronką Francji. 19 października 1997 r. św. Jan Paweł II ogłosił ją doktorem Kościoła – najmłodszym w historii – i napisał, że jest „mistrzynią dla naszej epoki”. W 2015 r. papież Franciszek kanonizował jej rodziców, Ludwika i Zelię Martin.

Opowieść z życia

Lato 1887 r. Czternastoletnia Teresa czyta w gazetach o Henrim Pranzinim, skazanym na śmierć za zamordowanie dwóch kobiet i dziecka. Pranzini nie okazuje żadnej skruchy. Teresa postanawia zrobić wszystko, żeby się nie zgubił. Modli się za niego i prosi siostrę Celinę, by zamówiła w jego intencji Mszę świętą. Mówi Bogu, że wierzy w Jego przebaczenie, „nawet jeśli nie wyspowiadałby się, ani nie okazałby aktu jakiejkolwiek skruchy”, bo – jak pisze – „ufałam niezłomnie nieskończonemu miłosierdziu Jezusa”. Prosi tylko o jeden znak, dla własnej pociechy. 31 sierpnia Pranzini zostaje stracony w Paryżu. Następnego dnia Teresa otwiera gazetę „La Croix” i czyta, że na szafocie, w ostatniej chwili, „nagle, ogarnięty nagłym natchnieniem, odwraca się, chwyta krucyfiks, który wręcza mu ksiądz, i trzykrotnie całuje święte rany!”. Teresa płacze ze wzruszenia i odtąd nazywa go swoim „pierwszym dzieckiem”. „Od tej chwili moje pragnienie ratowania dusz wzrastało z każdym dniem!”

Cytaty

O Jezu, moja Miłości, nareszcie znalazłam moje powołanie: moim powołaniem jest miłość. […] W sercu Kościoła, mojej Matki, ja będę miłością.

Rękopis B · Liturgia Godzin, 1 X

Tylko ufność i nic innego jak ufność powinna nas prowadzić do Miłości.

List do s. Marii od Najświętszego Serca, 17 IX 1896

Windą, która mnie uniesie aż do Nieba, są twoje ramiona, o Jezu! A do tego nie potrzebuję wzrastać, przeciwnie, powinnam zostać małą, stawać się coraz mniejszą.

Rękopis C · „Dzieje duszy”

Tak, chcę spędzać moje niebo na czynieniu dobra na ziemi.

Ostatnie rozmowy, 17 VII 1897 · zapisała m. Agnieszka od Jezusa

Cytaty według pism św. Teresy w przekładach z Liturgii Godzin i adhortacji papieża Franciszka „C’est la confiance” (2023). Słowa z „Ostatnich rozmów” zapisała jej siostra, m. Agnieszka od Jezusa (przekład z francuskiego). Fragmenty krótkie, ze wskazaniem źródła.

Czego uczy dziś?

Ufność zamiast lęku „Tylko ufność” prowadzi do Miłości. Nie musisz być silny ani doskonały, żeby iść do Boga. Wystarczy, że zaufasz Mu jak dziecko.

Świętość w małych rzeczach Mała droga to zwykły dzień przeżyty z miłością: dobrze wykonana praca, uśmiech, cierpliwość wobec trudnej osoby.

Nikogo nie skreślaj Teresa modliła się za skazanego mordercę i zaufała miłosierdziu Jezusa. Powierz Mu tych, którzy są dziś daleko od Boga.

Modlitwa

Boże, Ty otwierasz bramy swojego Królestwa pokornym i małym, spraw, abyśmy z ufnością wstępowali w ślady świętej Teresy od Dzieciątka Jezus i za jej wstawiennictwem osiągnęli Twoją wieczną chwałę. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Kolekta z Mszału Rzymskiego na wspomnienie św. Teresy od Dzieciątka Jezus (1 października).

Film z kanału

Pieśń z kanału KatolickiTV o miłości Boga, który pierwszy nas pokochał – w duchu „małej drogi” św. Teresy.

Źródła

← Wróć do świętych