św. Faustyna Kowalska

Prosta zakonnica z mazowieckiej wsi, której Jezus powierzył orędzie o Bożym Miłosierdziu i słowa „Jezu, ufam Tobie”.

Wspomnienie: 5 października 1905–1938 Zaufanie Lęk i niepokój Choroba i cierpienie

W skrócie

Prosta zakonnica z mazowieckiej wsi, której Jezus powierzył orędzie o Bożym Miłosierdziu i słowa „Jezu, ufam Tobie”.
Przez choroby, niezrozumienie i posłuszeństwo przekazała światu obraz Miłosierdzia, koronkę, Godzinę Miłosierdzia i Święto Miłosierdzia.
Jan Paweł II kanonizował ją 30 kwietnia 2000 r. i ustanowił Niedzielę Miłosierdzia Bożego w całym Kościele.

Życiorys

Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 r. w Głogowcu koło Łodzi, w ubogiej, wielodzietnej rodzinie rolniczej – jako trzecie z dziesięciorga dzieci. Dwa dni później została ochrzczona w kościele św. Kazimierza w Świnicach Warckich (diecezja włocławska). Według żywotów liturgicznych już około siódmego roku życia odczuwała wewnętrzne wezwanie do życia doskonalszego. Pierwszą Komunię przyjęła w 1914 r.; do szkoły poszła później i uczyła się tylko trzy lata, bo musiała pomagać matce w domu. W szesnastym roku życia opuściła rodzinny dom, by na służbie u zamożnych rodzin w Aleksandrowie, Łodzi i Ostrówku zarobić na utrzymanie i wesprzeć rodziców.

Bardzo pragnęła życia zakonnego, ale ojciec początkowo nie wyraził zgody – brakowało pieniędzy na wyprawę wymaganą w klasztorach. Przełomem stał się lipiec 1924 r.: podczas zabawy w parku koło łódzkiej katedry Helena usłyszała wezwanie Jezusa, by niezwłocznie pojechała do Warszawy i wstąpiła do zakonu. Nie wróciła do domu; następnego dnia zgłosiła się do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy ul. Żytniej. Musiała jeszcze rok pracować, by odłożyć skromną wyprawę. 1 sierpnia 1925 r. została przyjęta. Postulat odbywała w Warszawie, nowicjat w Krakowie; na obłóczynach razem z habitem otrzymała imię Maria Faustyna.

Nowicjat nie był łatwy – od marca 1926 r. doświadczała wielkich trudności wewnętrznych. 30 kwietnia 1928 r. złożyła pierwsze śluby, a mimo pogarszającego się zdrowia – profesję wieczystą 30 kwietnia 1933 r. Pracowała w różnych domach zgromadzenia (m.in. Kraków, Płock, Wilno) jako kucharka, ogrodniczka i furtianka. Nie była teolożką ani przełożoną wielkich dzieł. Jej świętość rosła w zwykłej codzienności: w kuchni, przy furcie, przy chorych.

22 lutego 1931 r. w Płocku ujrzała Jezusa Miłosiernego w białej szacie, z ręką wzniesioną do błogosławieństwa i z dwoma promieniami – czerwonym i bladym – wychodzącymi z okolicy serca. Usłyszała polecenie namalowania obrazu według tego widzenia, z podpisem „Jezu, ufam Tobie”, oraz publicznego kultu tego wizerunku (Dz. 47). Kierownikiem duchowym, który pomógł jej wypełnić to zadanie, był ks. Michał Sopoćko (dziś błogosławiony). Pierwszy obraz namalował Eugeniusz Kazimirowski; Faustyna płakała, że Chrystus na płótnie nie jest tak piękny, jak Go widziała. Obraz wystawiono po raz pierwszy w Wilnie w dniach 26–28 kwietnia 1935 r., przy Ostrej Bramie, w czasie triduum kończącego Jubileusz Odkupienia – zbiegło się to z pierwszą niedzielą po Wielkanocy, którą według orędzia miała stać się Świętem Miłosierdzia Bożego.

Na polecenie Jezusa i spowiedników Faustyna pisała „Dzienniczek” (głównie 1934–1938) – zapis życia duchowego i misji przypomnienia światu miłosiernej miłości Boga. Przekazała formy kultu: obraz Jezusa Miłosiernego, koronkę do Miłosierdzia Bożego, Godzinę Miłosierdzia (codziennie o 15:00, w godzinie konania Jezusa), litanię oraz Święto Miłosierdzia. Codziennie starała się czcić moment śmierci Chrystusa na krzyżu. Przy furcie dbała, by ubogi nie odchodził bez wsparcia.

Od 1936 r. postępowała gruźlica; leczyła się m.in. w szpitalu na krakowskim Prądniku. Odwiedzała chorych i otaczała umierających modlitwą. W kwietniu 1938 r. nastąpiło gwałtowne pogorszenie. Zmarła 5 października 1938 r. w Krakowie, mając 33 lata. Pochowano ją na cmentarzu zakonnym w Łagiewnikach; w 1966 r., w trakcie procesu informacyjnego, szczątki przeniesiono do kaplicy Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.

Beatyfikowana 18 kwietnia 1993 r., kanonizowana 30 kwietnia 2000 r. przez św. Jana Pawła II – w II Niedzielę Wielkanocną, którą papież ustanowił wówczas w całym Kościele Świętem Miłosierdzia Bożego. W homilii kanonizacyjnej Jan Paweł II podkreślił, że orędzie powierzone Faustynie jest darem dla naszych czasów i zachęcił świat do aktu ufności: „Jezu, ufam Tobie”. Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach pozostaje miejscem pielgrzymek z całego świata; Jan Paweł II nawiedził je m.in. w 1997 i 2002 r., gdy poświęcił nową świątynię i zawierzył świat Bożemu Miłosierdziu.

Opowieść z życia

Wieczór 22 lutego 1931 r. Klasztorna cela w Płocku. Faustyna jest sama, gdy nagle widzi Jezusa w białej szacie: jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, druga przy piersi. Z uchylenia szaty wychodzą dwa wielkie promienie – czerwony i blady. Dusza jest przejęta bojaźnią i radością. Jezus nie daje jej skomplikowanej teologii. Prosi o coś bardzo konkretnego: namaluj obraz według tego, co widzisz, i podpisz go słowami „Jezu, ufam Tobie”. Chce, by ten obraz czczono najpierw w kaplicy sióstr, a potem na całym świecie. Faustyna nie jest malarką ani teolożką. Jest furtianką i kucharką. Ale właśnie od tej chwili jej zwykłe życie staje się kanałem orędzia, które do dziś pomaga ludziom w lęku powiedzieć jedno zdanie: ufam Tobie.

Cytaty

Jezu, ufam Tobie.

Dzienniczek, Dz. 47 · słowa Jezusa

Nie znajdzie ludzkość uspokojenia, dopokąd się nie zwróci z ufnością do miłosierdzia Mojego.

Dzienniczek, Dz. 300 · słowa Jezusa

Łaski z Mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest – ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma.

Dzienniczek, Dz. 1578 · słowa Jezusa

Na jedno słowo uważam i z tym jednym się zawsze liczę, to jedno mi jest wszystkim, tym żyję i z tym umieram, a to jest święta wola Boża. Ona jest mi pokarmem codziennym…

Dzienniczek, Dz. 652 · św. Faustyna

Cytaty z „Dzienniczka” według konkordancji Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia (faustyna.pl). Fragmenty krótkie, ze wskazaniem numeru Dz.

Czego uczy dziś?

Ufność nie jest uczuciem To decyzja, by oddać Bogu to, czego nie ogarniasz, nawet gdy serce się boi.

Świętość w zwykłych obowiązkach Faustyna nie „uciekała od życia”; była furtianką, kucharką i siostrą dla chorych.

Miłosierdzie przyjmuje się i przekazuje O 15:00 możesz połączyć się z konaniem Jezusa i pomodlić za siebie oraz za kogoś, kto dziś nie ma siły.

Modlitwa

Święta Faustyno, Ty nauczyłaś świat mówić: „Jezu, ufam Tobie”. Stań dziś przy mnie w moim lęku i zmęczeniu. Wyproś mi łaskę zaufania, którego sam nie potrafię sobie dać, i miłosierdzie dla tych, których niosę w sercu. Niech w godzinie piętnastej i w każdej trudnej chwili mój wzrok spocznie na Jezusie Miłosiernym. Amen.

Film z kanału

Źródła

← Wróć do świętych